Son Yazılar

Ay Bile Gidermiş, Terk Edermiş Geceyi

Yanında sen olmayınca, sıkılır yalnızlığım

Elinden tutan olsa beni de geride bırakır

Umut bile elinden tutmaz o vakit

Karamsarlığın süit odasındadır

 

Çay demlersin tatmin olmaz

Sigara yakarsın dönüp bakmaz

Gel dışarı çıkalım dersin, yok.

Siz çıkın abi benim karnım tok… (daha&helliip;)

Tarih: 29. 04. 2015

TESELLİYE İNDİRGEMEK

‘’Uzun zamandır kendisinden haber alınamayan tavus kuşunun aksine,
Geride kalan her fragmanda varlığını hissettirir, mevzudaki kargalar…’’

Kendime eziyetim, ahlakı fazıla!
Görmemeliydim, bir araba ağlayan adamı,
Duymamalıydım hep bir ağızdan…
Kâğıttaki memnun olmadığım eksik düşüncelerimin,
Gönüllerini alırken, mürekkep kurumuş mu?
Dün akşam, benden daha rahat uyumuş mu?
Nedir bu mutluluk düşmanlığım?
Kar yağıyormuş evin içine,
Ben, saat kaç olmuş, hâlâ dışarıdayım. (daha&helliip;)

Tarih: 12. 04. 2015

Kargaların Oyu Belli

Belki böyle olsun istemedin, belki bu değildi niyetin.

Gölgelerden örülmüş battaniyeni çek al artık üzerimden.

Altından kalkamıyorum ben bu cinayetin.

Ne miden kaldırır ne de gözlerin

Kargalar da hemfikir.

Ne hızlı ölecek kadar yakışıklıyım

Ne de mutlu ölecek kadar fakir.

Kargalar da hemfikir.

(daha&helliip;)

Tarih: 06. 03. 2015

Yediğim Yumruklar Gibi

11015141_10153653351493986_593809528_n

Anladım, bu yara iltihaplı bir sükût.
Kabuğu yok,
Kanı yok,
Acısı yok.
Kavgada yenilmeyeyim diye,
Kulağı ve kuyruğu kesilen köpekler gibiyim.
Ki böyle takıyor insan kendi tasmasını.
Yenilmeyeyim diye kendini budamakla başlıyor
İnsanın köpekliği.
Ve bir köpek gibi yaramızı yalamamızdan, bu yaranın kuruluğu

Yara, bitmeyen bir gece;
Toprağı göğsünün kafesinde taşıyan
Göğsünün kafesinde de çocuklarını uyutan bu yer gibi,
yani “doğu” gibi… (daha&helliip;)

Tarih: 22. 02. 2015

‘KES TRAŞI!’

(*)Bir Moriori: “(Maoriler) bizi koyun gibi boğazlamaya başladılar…Çok korkmuştuk, çalılıkların arasına kaçtık, yerin altındaki oyuklara, düşmanın elinden kurtulmak için nereyi bulursak oraya saklandık. Saklanmanın hiçbir yararı yoktu; bizi bulup öldürüyorlardı -erkek, kadın, çocuk demeden.”

Bir Maori: “Göreneklerimize göre el koyduk ve herkesi yakaladık. Tek bir kişi bile kaçamadı. Bazıları bizden kaçtı, onları öldürdük, ötekileri de öldürdük, -n’olmuş yani? Bizim göreneğimiz buydu.”

İçerik

1-Marjinal bilinen bir fikir mi insanı kriminalize eder yoksa kriminalize tiplerin mi fikirleri marjinal bilinegelir, işte bunu bir türlü, tam analiz edemem. Yine de şöyle iyi bir tarafı var olmanın paramparça; kimseye bir kırgınlığın kalmıyor, hemen hemen hiç kimseye ya da: kendi kendinden başka. Bu kırılınış galiba dünyanın geometrisine muteallık. Niyedir bilmem; alçalan ve yükselen herşey bana dikotomik gelir, ilerleyen şeylerse diyalektik. Dediğim gibi, niyedir bilmem, enlilik-dualitik ve “üzüntü bilig”. Hal o ki, üzülmezdik. Bir de kötümserdik üstelik ama üzülmezdik. Onun yerine içimizde çok ağır bir kütle kımıldardı. Gaye; daha bir alımlanırdı, beyaz bir atın üstünde, gaye sadece saçlarıyla örtünen bir bakire…Zoraki yaşamazdık amma ölürdük seve seve. Kolayca ölürdük hem de biteviye. Kolaydı gülistan ve güllük, o kadar kolaydı ki ölümsüzlük, erinirdik hayata, yaşamaktan yerinirdik de. Gülerdik yumruklarımız sıkılı, sesimiz kısılmış, diken dikene. Ağlardık ağlamasına, umardık ki kurumadan silinir elbet. Yüzümüz leke tutar, alnımız kir gösterir gelmezdi. Kırılır sanırdık bükülmeden boynumuz, kararmak ensemizin ne haddine! Her şafakta, kendi suratımızı asardık, daha kesmeden, tertemiz, pempeleşirdi bileklerimiz. Edep, boyun damarlarımızda kasılı kalmış bir remiz… Bir yerimiz var mı diye sormazdık, her yer yöremizdi. Geldi mi göresimiz bir taşın altını, önce üstüne çıkardık. Engellenemezdik ya; istinad duvarlarımızı yıkardık. Korkardık. Ben korkardım yani; güneş açsa, saatler bir saat geri alınsa, karşıma bir güneş saati çıksa, bir göz tebessüm etse bana, korkardım. Ne kuşlardan küçüktüm ne de hacılar yatmazdı. Ne kadar da manasız, hacılar niçin yatmasın? Hacılar yatmalı elbette, kimse hacıların yatmayacağını iddia etmeye kalkışamaz, hacılara söyleyin hemen şu an yatsınlar, hacılar yatmak zorunda ve daha bir süre kalkmayacaklar da! Hacılar yatmalı ve şeytanlar taşlanmalı, anlaşıldı mı, bu böyle! Hatta hacılar yatarken bile şeytanlar taşlanmalı. Bu işi biz üzerimize alacağız, obuslerle, uçaklarla, gemilerle taş atacağız. Taş manyağı yapacağız onları! Manyak demişken; İstemi Han Rumlara Manyak adında bir elçi göndermiş, davranışlarını -nasıl demeli- biraz manyak bulmuş olmalılar… Evet, siz de benim düşündüğümü mü düşünüyorsunuz? Kusura bakmayın, eğer obuslerin taş atıp atamayacağını düşünmediyseniz aynı şeyi düşünmüyorduk demektir. Sonuç olarak hacılar yatmalı ve şeytanlar taşlanmalı (bunda mutabıkız sanıyorum), ve taşlanıyorken bir insan en azından şeytan kadar dik durmalı! (daha&helliip;)

Tarih: 04. 01. 2015

Psişik Mevzuular 40, ” Ben Virgül Bu da Sevgilim Sokak “


,ABD’de kolej kampüslerinin açık pencerelerinden, “ Em, dedim sana, em onu! –üflemek sadece içindekini dışa vurmaktır! “ sesi duyulur.

“ Belki kötü bi’haber verildi. Belki bi’haber kötü verildi.” dese de İsmet Özel, kötü haberin kötü verilişiydi yaşadığı o gece. Oysa kötü, kötünün kötüsüyle kıyaslandığında normale dönerdi. Dönemedi aksine son derece gergindi. Sanki bi’yerlerde birilerinin başladığı geri sayım henüz bitmemişti. Hissedilen geri sayım hatrı sayılır gerilim yaratır. Gergindi, geceydi, yürüyordu ve içini ve dışını aydınlatacak bi’ışığa ihtiyaç duyuyordu. Dışının ihtiyaç duyduğu ışığı O temin etti yine O’na. (kim bilir, belki de içinin ihtiyaç duyduğu ışığı yine O temin edecekti O’na) Durdu ve adeta silah gibi çıkarttı zırva defterini…

,,

“Kendini noktalama işaretlerinden birine benzetecek olsa, şüphesiz virgül olurdu bu. Hiç bi’şeyin başında ve sonunda yer alacak kadar şanslı olamadı çünkü. Hep ortada kaldı; hep oraya yakıştı yahut yakıştırıldı. Virgül gibi… Kimse törpülemedi de O’nun nokta olmasını engelleyen ince eğriliğini. Öyle arada kaldı, öyle kambur, öyle önemsiz, ” yazdı. Neden sonra, ellerini eşit şekilde dağıtıp ceplerine; yürüdüğünü unutana kadar yürüdü,

Nankörlüktü ettiği. Çünkü Sokak O’nu hep önemsedi.

Tanışıklıkları eskiye dayanırdı. Her yanı ve yönüyle trajikomik bi’hal almaya başlayan yetişkinlik( kaybetmenin alışkanlık halini aldığı dönemler) dönemlerini de bi tek O sabırla seyretti; kâh haylazlıkla kâh bencillikle, çoğu zaman ise abartıya kaçan şımarıklıklarla doldurduğu çocukluk hallerini de bi tek O anlayışla karşıladı. Belki de O bunu hak edenlerden değildi ama O, O’nunla hep ilgilendi. Hiç burun kıvırmadı O’na, hiç yüz çevirmedi. O’nu boş sözlerle oyalamadı. Bi’rüya sessizliğini hep korudu ama daima konuştu O’nunla. O hiç anlatmadığı halde anladı O’nu. En önemlisi de ne zaman kendini gerçeğin ve zamanın dışına atılmış gibi hissetse O’na ilk kucak açan O oldu. İnkâr edemezdi, O’na karşı hep cömert ve hoşgörülüydü. Şefkat duygusu tüketilmemiş anne gibi,

Acının çekilecek bi’duygu değil, düşürülmesi gereken bi’kale olduğunu bildirmedi mi kulaklarını kırılacak malzeme hale getiren soğukluktaki rüzgârla. Sahibi olduğu tek mezarın başında put gibi durduğunda O’na talihinin bi’taraftan gülen ve bi’taraftan ağlayan yüzüne karşı kayıtsız ve ifadesiz bi’yüzle bakabileceğini ama yine de ondan kaçamayacağını örnekleriyle beraber göstermedi mi? İlgisini kesti ve başına üşüşen bütün saçmalıklar bıçakla kesilir gibi toz olmadılar mı? Kaybettiği devam fikrini O’na O kazandırmadı mı?

“ Başladığınla bitirdiğin her zaman aynı şey olmayabilir. “ demişti bi’keresinde O’na. Ölmek için gittiği o tepeden düşkün omuzlarıyla aşağı inerken kürek kemiklerinin arasına sızan yaşama sevincini fark etmesini kim sağladı? Kazanmanın zaaflarını, kaybetmenin kazanımlarını etinden et koparmak pahasına O sokmadı mı O’nun o kalın kafasına. Gece Yarısı Çocuklarında okumuştu hani: “ Nasıl dönüleceğini bilmiyorsan sakın kaybolma! ” Bugüne kadar kaybolmadı. Çünkü O, O’nu bi’an dahi yalnız bırakmadı. Nasıl dönüleceğini bıkmadan usanmadan anlattı, yol gösterdi. Her türlü duyusal aldatıcılıktan arındırılmış cayroskop pusula gibi,

Gerçekliğini sarsan kadınları da, hayallerinden mikrop kaptığı insanları da o tanıştırmadı mı O’nunla? Hayatını alt üst eden olayların O’nun olmadığı bi’yerlerde patlak verdiği bilgisinin O’nda mevcut olduğunu ama bunun olayların üzerine gitme gücünü vermeyeceğini O söylemedi mi? Tadında bırakmak şartıyla tadını çıkarmadığın hiç bi’şey kalmamalı aklını kim verdi O’na?

(daha&helliip;)

Tarih: 27. 12. 2014

Gömülü Beklemek…

images (2)

 

Kalbimden alnıma dayadığım bu merdiven,
Rahat inebilsin diye bütün beklediklerim.
Gömdüğümüz “beklemek”lerin yeri belli olsun diye
Alnımızdaki bu kırışıklıklar.
Ve kırışıklarımdan kelâmıma gizli bir geçittir öfkem.

Öfkem, sözlerimin medhâli…
Aklıma gelmeyen bir cümle.
En çok susmak iz bırakır,
Ki; bu sükûtu, o izlerden tanırım ben.
Sükût ile boğuyoruz getirdiğimiz cinneti.
Öfkelenmemiz gereken günleri öfkelenmeden geçiriyoruz.
İçimizdeki ağaca farkında olmadan “keşke”yi kazıyarak,
Aslında çok arayacağımız günlerden geçiyoruz. (daha&helliip;)

Tarih: 20. 12. 2014

“MARABA TELEVOLE”

jacques_bertaux_1793_

 

 

“Şey, şey diyorum işte, anla;
dile gelmiyor her şey…”
Abdulkadir Geylani

1- Bu’rada özgür irademle bulunmuyorum; yine de bu’na maruz kalmak bu’ndan mazur olmayı iktiza veya ihtiva etmez. Bu’yu teşmil edebilirsiniz. Herkesin bir okurluk borcu olsa da eminim bana değildir ve olmayacaktır. Okur ile yazar arasındaki münasebet geniş bir zamanı ihata ediyorsa genişe de zamana da havi olmadığımı belirtmek isterim. Rolleri anlamak hususunda rol yapabilemeyeceğim mübecceldir. Tüm bunlar, ki bu’yu teşmil edebileceğinizi tekrar ederim, yerli ama yurtsuz şeyler olmak bakımından yeri yurdu olan, olmayan ve yeri olmayıp yurdu olan şeylerden, kategorik olmak müstesna, tabiatiyle farklıdırlar. Sizi bir role, bir rolü size, kendimi de ne size ne de role müncer kılmak işime gelmez. Siz rolde, rol sizde, ben hem sizde hem rolde yakışık alabilirim; bu ihtimal dahilindedir. Ne var ki bu’yu teşmil etmiştik ya da kısaca: ne ihtimal dahilinde değil ki? Düzlemimizde benden biraz daha zeki olanlar mezkur soruya ihtimal cevabını vermekte zorluk çekmeyeceklerdir. Onların nezdinde ihtimal zatı itibariyle bir ihtimal değildir çünkü kesinlik bile muhtemel olanın bir derecesidir, işte onların hepsine birden ihtimal denir. Daha da zeki olanlar ne’nin ihtimal dahilinden olmadığını iddia edeceklerdir. Zira onlara göre ne’nin eylemi tetiklediğinde mutlaka bir sükun bulacak ve bulduğu sükunsa mutlaka bir sabite ifade dedecektir. Sabite, ihtimalin neshi bakımından faydalıdır. Dolayısıyla ne, kendisi için de işe yarar. Ne nedir’in eylemi tetiklendiğinde ne’yin ne olduğu bellolur ve ne idüğü belli olana ihtimal muamelesi yapılamaz. Adamakıllı zekilerimiz, dahil dahile dışlaşmadan duhulün imkansızlığından dem vurup itirazlarını dahilden yana yapacaklardır. Pürzekadan ibaret bulunanlarımızsa ihtimale bir ihtimal verebilmek için değil’i öne süreceklerdir. Onlara göre değil’in, ihtimal dahilinde olması şöyle dursun, bilakis, ihtimal değilin haricindedir… Her neyse, bence; ki. Çünkü kendimi ki’ye benzetmeden duramam. Siz role, ihtimal dışına, rol size, dışı ihtimale, ben hem/ne role hem/ne size, ki hem/ne ihtimale hem/ne dışına. Bir kesinlik takımında oluşturulmadan evvel bir takım kesinliklere iliştirilmediğimi iddia edemem, etmek de işime gelmez. İddia işe, iş iddiaya, ben olansa hem işe hem iddiaya yakıştırılabilir; bu ihtimal dahilindedir. Ne var ki bu’yu teşmil etmiştik ya da kısaca: ne ihtimal dahilinde değil ki? Düzlemimizde benden biraz daha zeki olanlar mezkur soruya …

2- Bir arkadaşım içten bir nezaketle bana salatalık uzatıp kabak yeyip yemeyeceğimi sormuştu. Gerçekten mahcub olarak kabağı çok sevdiğimi ama şu an yiyemeyeceğimi söyleyip teşekkürlerimi ilettim. O vakitte; benimle arkadaşım arasındaki uzlaşı, benim kabakla ve Onun da salatalıkla kurduğu uzlaşıdan daha rüçhaniyetliydi. Hala da öyle. Bir lisanda, bütün kelimeler bir üzerinde ittifak meselesiymiş. (Yansıma sözcüklerin bu genellemeyi zorladığını düşünüyorum.) Eğer hakikaten ‘dil, varlığın evi’ ise iş bu genelleme çok kritik bir hal alıyor. Siz, rol ve ben. Ya aramızdaki dil, çeperimizdeki dil ile hemdil değilse? Uzlaşılarımızı mı, bir kısım uzlaşılarımızın rüçhaniyetini mi yoksa her ikisini de mi sorgulayacağız? (Bir de yansıyan sözcüklercileyin yansıyan uzlaşıların zorlamaları var.) ‘Senin tefeci kadının kim?’ diye sorarsam, bana versen de vermesen de kendine aldığın bir cevabın vardır. Fakat ‘senin tefeci kadının O mu?’, ‘ senin kuyun bu mu?’, ‘ o İsmail’in bu İsmail mi?’, ‘bu İsmail’in o İsmail mi?’, ‘şimdi burada deniz mi yarıldı tufan mı koptu?’, ‘ bu sahilde o tefeci kadının ne işi var?’, ‘baban bu kadar güzel pasta yapmayı nereden öğrendi?’ diye başlarsam muhtemelen senin baban benim babamdan daha güzel pasta yapıyordur ama benim İsmail’im senin İsmail’ini her halükarda döver. (Bu durum İsmail’i de Babası’nı da pastayı da bağlamaz.) İmdi; senin rolün bu mu demek acep bana neye mal olur.

3- Bana bile mal olabilir. Olabilir derken dili götürdüğüm ihtimal alanına, ayrıca, tekrar girmek -afedersiniz- fışkısını çıkarmak gibi olacak. (Gerçi fışkısını çıkarmadan da sindiriş hitama ermez ama gelgelelim bundan imtina etmeden de edemeyiz.) Binaenaleyh; bile derken ben’i zımnen bezeyişim bizi er-geç bezdirecekir. Öyleyse elimi çabuk tutmak zorundayım. Takdir edersiniz ki her ben materyal olarak evrenin akranıdır. Amateryal olaraksa daha da akdem. Eee? E’si yok, ne bileyim işte güzel bir giriş olacağını düşündüm. Özellikle amateryal, kelimesi doğru muydu emin değilim ama, gerçekten çok havalıydı. Evrenle yaşıtız… E tabi yaşıtız, hoş bunu okuyanlar bilmiyor mu, evrenle yaşıt olduklarını benden mi öğrendiler yani…Laf! “-Aaa, Hayatım, Jüpiter’in j’sinin noktası meğer benim göbek deliğimmiş, bakar mısın… -Göbek deliğine mi? -Hayır, Jüpiter’e. -Gülüm, Jüpiter’in J’sinde nokta yok. -Hayatım, kösnüksün. Ve de Plüton’un o’sundaki açıklık senin şeyinmiş. -Neyimmiş?! -Bıngıldağınmış. Biraz geç kapandığı için Plüton’u gezegenlikden yeni çıkardılar.” “vb., vb.” Ciddiyetimi handiyse tamamen kaybetmiş olabilirim lakin mevzu oldukça açık zaten. İnsan sosyal bir varlıktır. ( Evet, evet, bunu da benden duydunuz!) Ve coğrafya da insanların şahsiyetlerini çok etkiler. ( Bravo, bravo…) İnsan kelimesi de ünsiyet kurmaktan gelmiyor mu? (Gelmez olur mu!) O halde insan, lakaal, başkalarını benimseyip, etrafını yerimsedikçe insandır. ( aaah meet tööö ree sinodluyurt, ahmettöre siii inodluyurt) İnsan ki ha demeden hayran olur, ben demeden biz tınlaştırır. Haddi aşmak bu bakımdan haddi aşmaktır. Bir sevgi-nefret mihveri varsayalım. Nefrette ifrat, nefret nesnesi üzerinden bir ontik protestoya dönüşür, ki iyi olmaz! Sevgide de işi aşırıya vardırmanın ontikin parsiyel seperasyonuna ittila edeceği görülecektir. (Ne diyom la ben?) Sevgiye sevgi, nefrete nefretse abesle iştigal/vasıta fetişizmi… Özetle şu: Açken sen sen değilsin. Sen sen değilken ben de ben değilim. “Ben kimem, saki olan kimdür, mey-ü sahba nedir?” “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” (yanlış hatırlamıyorsam) Rimbaud diyor(du) ki; ben, bir başkasıdır. (galiba) Pascalsa der(di) ki; ben, iğrenç şey! Halbuki (15 veya 16 haydi olsun en fazla 17, yani) XIV. Lui ‘Ben, Fransa’yım.’ derken (sanki ağzından duyduk?) gayet ciddidir. (sanırım) Anatole France’a göre ise ‘Fransa, insan zekasının sekreteridir.’ Yine de Delacroix(umarım böyle yazılıyordur) Fransa’yı korunmağa muhtaç bir kadın vaziyetinde tersim eder. Adile içinse Indila ‘enfant du monde’dur. Durum ortada; altı kör bir file yine fransız kaldı. Hepsi doğru ise, ‘ben'; iğrenç insan zekasının bir başkası olarak korunmaya muhtaç sekreteri vaziyetindeki veled-i dünya Fransa’dır. Tamam, pekiyi, ‘sen’ de alayülala olsun. O ben françe kralı françesko olmadan, bu sen azametli Kanuni olabilir mi? Ya da tam tersi. İnsan bir fransız askeri mezarlığını ziyaret etdiğinde evvela hafiften hoşnud olur. İçinden ‘yarık mı vardı geldiniz buralara babasının şarap çanağına sıktıklarım sizi he, yatın baam’ demeyi bile geçirir. Ama sonra, sabah dokuzbuçuğun solgun güneşi badanalanmış mezar saliplerinden sessizce kabir betonlarının çatlaklarına dolduğunda, çıkarma işlemi topraktaki her yükseltinin üzerine bir 18, 18, 19, 20, 18 kondurduğunda, ötekinin bizi kendisinden bir kısmın geleceğini dünyadan eksiltmeye mecbur bırakması karşısında insan, materyal akranlığı olan bu evrende kendi vüsatinden bile soğur, çehresine amateryal mimikler, sırtına metafizik bir ağrı oturur, ölüm daima yaşamdan daha iyi bir hatip olmuştur… Seni tanımıyorum. Seni gerçekten tanımıyorum. Bu ikincisi kendim için de geçerlidir. Ne istediğimi ve ne istediğini de bilmiyorum. Ne istemediğime gelecek olursak; o mezarlıkta yatan Senegalli askerlerden biri olmayı, o mezarlıkta yatan Senegalli askerlerden biri olmanı, işte bunu, işte böylesi mutsuz mezarlıkları, hiç değilse mutsuz mezarlıkların mutlulardan daha fazla olmasını, evet tam olarak bunları gerçekten istemiyorum. Ama bunların hepsi de ihtimal dahilinde…

Ve öyleyse; elden ne gelir: Ölümüne ‘Ki’!

Ör: ‘Baş koymuşum Fransa’nın yoluna ki Sen Nehrinin akışına ölürüm’ gibi. Ki önemli yani ve ayrı yazılır, bunu da unutmayın :)

Tarih: 17. 12. 2014